Dus nu, 4 maanden later, is het single zijn er een beetje af. Ik leg de nadruk op een 'beetje'. Want, hoewel het super gaat, woon ik op mezelf met mijn meid en draai ik nog wel voor alles alleen op. De zorg voor mijn dochter, het huishouden, de dagelijkse rompslomp, het financiële gedeelte. Ik voel me op dat gebied zeker nog single.
Mijn vriendin, die er steeds is met eerlijke feedback, liet de vraag vallen of ik dan wel een coach voor single dames kan zijn als ik het zelf niet ben. Ik vind dus duidelijk van wel. Ik kan bij mijn vriend met alles terecht, maar ik moet toch wat betreft de praktische zaken volledig mijne plan trekken.
Ik wil op deze blog aangeven hoe moedig sommige dames zijn. Wat ze doormaken en hoe ze de eindjes aan elkaar knopen. Hoe ze willen vooruit geraken en hoe ze er in slagen. Ik wil niemand afkraken, niet de exen (ook niet de mijne hoewel ik er verdomme soms dikwijls goesting in heb). Maar ik vind dat vrouwen bij een scheiding dikwijls benadeeld worden. Bij zo goed als al mijn vriendinnen die recentelijk uit elkaar gegaan zijn (en dat zijn er best wel veel), zijn zij degenen die het huis achter zich gelaten hebben. Zulk een drastische nieuwe start vraagt op zich al veel van iemand. En daar stopt het niet mee.
Ik wil hen gewoon duidelijk maken dat ze zich goed moeten voorbereiden. Ik wil hen wapenen om zich niet in het zak te laten zetten zoals dat bij mij gebeurde. Ga op voorhand informatie en raad vragen bij familie en vrienden en instanties die er ervaring mee hebben.
Ik wil hen tips geven hoe ze hun alleenstaande leven aangenamer kunnen maken. Onderwerpen als budgetvriendelijk reizen, koken, poetsen, zorg voor kinderen, eigen verzorging komen zeker aan bod.
En ik wil grappige, gekke datingservaringen delen. Er mag zeker 'ns gelachen worden😀😉.
Welke definitie geven jullie trouwens aan het single zijn?