Do small things with great love!!!

Persoonlijk: Verandering (Vision Board)

Great things never came from comfort zones.

Sinds mijn scheiding is er veel veranderd in mijn leven.  Gewild en ongewild.  Toen, op dat moment was mijn leven 1 groot vraagteken.  Hoogtes en laagtes volgden elkaar op.  Hersenspinsels pijnigden mijn brein.  Hoe moest het nu verder?  Wat wilde ik nog realiseren?  Vaak is er een pijnlijke confrontatie nodig met de werkelijkheid om écht serieus te gaan nadenken over veranderingen.

Nu ik terug op mijn plooi ben en meer rust gevonden heb, wil ik graag bewust nog enkele veranderingen zien in de toekomst.    

Maar hoe pak je dit daadwerkelijk aan?  Hoe stel je 'change' niet uit?

Geloof jij dat je jouw veranderingen kunt sturen?  Blijkbaar is 5% bewust gepland gedrag en 95% onbewust automatisch gedrag (de zogenaamde gewoontes).  Hoe doorbreek je die gewoontes?

Gedrag is de zwakke schakel tussen plannen en resultaten.  Het is een uitdaging om het blijvend aan te passen.

Er zijn boeken en sites vol theorieën over deze materie.  Ik kan ze klakkeloos overnemen.  Vind een antwoord op onderstaande 3 vragen en je bent al goed op weg:

WAT wil je veranderen?

• Ontdek je routine.  
• Wat wil je écht anders zien?
• Omschrijf dé ideale versie van jezelf.

WAAROM wil je veranderen?

• Waarom wil je jouw gewoontes veranderen?
• Vind de trigger van je ergernis.
• Wat is jouw motivatie?

HOE ga je veranderen?

• Verandering begint bij jezelf.
• Plan je weg.  Maak een tijdlijn met de nodige stappen.
• Begin met een kleine verandering.
• Evalueer het resultaat.
• Meet en beloon je vooruitgang.
• Houd je aanpassing 30 dagen vol.
• Maak langdurige veranderingen leuk.
• Vraag hulp als je er zelf niet uitgeraakt.
• Wat zijn jouw belemmeringen?

Hierin wil IK veranderen:

Ik ben geen optimist pur sang.   Regelmatig heb ik een zetje nodig om te realiseren hoe mooi het leven is.  Ik ben een ware denker en vergeet meestal te voelen.  Hoe verander ik mijn mindset? 

Challenge:

Het lijkt me leuk dat jullie kunnen zien hoe ik dit doe. 

Volg me op Instagram en kijk mee hoe ik voor mezelf 30 dagen de zon in huis haal!

Wat houdt jou tegen om jouw bewuste intenties aan te pakken?

Mijn buurmeisje Nathalie

Als je een trouwe volger bent van mijn werk (klinkt alsof ik al jarenlang aan de top sta – I wish),  zie je Nathalie regelmatig opduiken.  Ze is zoals ze bij ons in Balen zeggen “een kei goei jonk”.  Ze is loyaal, zeer plichtsbewust en vooral enorm gedreven. 

Nathalie en ik, wij kennen elkaar al van in de pampertijd.  Op bijna 3-jarige leeftijd verhuisde mijn ma en pa en mijn kleine babybroertje van de boerenbuiten naar een iets bebouwdere kom versie.  Onze huizen stonden nét niet tegen elkaar.  Je kon er juist tussenlopen.  Onze ouders gingen regelmatig op visite bij elkaar.  Op een gegeven moment was het blijkbaar iets té veel.   Er volgde een tijd van noch beeld noch klank.  Gedaan met de onderonsjes…

Jaren later is het terug koek en ei tussen onze ouders.  Wat de aanleiding van de ruzie was?  Joost mag het weten. 

Mijn relatie met Nathalie is ook zo eentje dat af en toe op de achtergrond raakte.  Niet dat we ruzie hadden.  Het leven  leert ons dikwijls pas relatief laat wie belangrijk is en wie niet.  En zeker na een scheiding is het cliché van ‘dan leer je je echte vrienden pas kennen’ een understatement.  Moest ik dit van te voren geweten hebben, ik had de boel zeker ferm uitgedund!

Nadat mijn relatie passé was, nam Nathalie me geregeld mee naar feestjes.  Ze wilde niet dat ik thuis in mijn uppie zat te kniezen en te vereenzamen.  Ik mocht deel uit maken van haar ‘Afterwork messenger groepje’.  De meeste leden van het groepje waren singles, een mix van mannen en vrouwen.  Die verbondenheid voelde goed aan.  We waren soulmates.  Partners in crime.  Klaar om andere leden van soortgelijke groepjes te verleiden en te attaqueren.  Sinds die dag ben ik haar voor eeuwig dankbaar.  Want ik was vergeten hoe zalig het voelde om zot te doen op de dansvloer. 

Nathalie zelf had niet zo een vertrouwen meer in de liefde.  Na een paar pijnlijke relaties had ze een muurtje rondom zichzelf gebouwd.  Eentje waar de boze wolf (die van de 3 biggetjes) met zijn huffin’ and puffin’ zelfs niet doorgeraakte.  Wanneer ze nu en dan eens een nieuwe date had, zei ze me steeds: “Ik hou mijn verwachtingen laag, dan kan het alleen maar meevallen!”.

Wel, aan alle mannen die dit lezen.  Het is écht wel de moeite om die dikke muur neer te slaan.  Want er zit een crème van een vrouw achter die weet wat ze wil.

Na die shitperiode heeft ze zelf het heft in eigen handen genomen om haar toekomst roze te kleuren.  Als trotse vriendin kan ik met fierheid zeggen dat ze goed op weg is om te stralen.  Ze zei op 31-jarige leeftijd haar job als winkelbediende vaarwel en ging terug studeren als verpleegkundige.  Na een traject van 5 jaar behaalde ze haar diploma.  Haar job als verpleegster bij het Wit Gele Kruis vraagt veel energie van haar.  Maar het weegt niet op tegen de boost die ze er van krijgt.  Collega’s en patiënten kunnen blindelings op haar vertrouwen.

Als kers op de taart kocht ze eind vorig jaar haar eigen appartement.  Hoewel ik een tikje jaloers ben, gun ik het haar natuurlijk van harte.  Nu kan ze echt aan een thuis bouwen waar ze zich geborgen en vrij voelt.  En wie weet laat ze zich toch op een dag inpalmen door een knappe dokter à la McDreamy.  Ze verdient het!

Doelen stellen

Via deze blog wil ik jullie inspireren door succes verhalen te vertellen van single dames.  Ik wil hun trotsmomenten in de verf zetten.  Maar ze zouden de dag van vandaag niet zo sterk in hun schoenen staan zonder regelmatig op hun bek te gaan.  Daarom laat ik hun ‘wat heb ik gedaan?!?’ beslissingen of mankementjes niet onbeschreven.

Ook ik ben al ontelbare keren met mijn hoofd tegen de muur gebotst.  Het heeft lang geduurd alvorens  ik met mezelf in het reine ben gekomen.  En geloof me, ik moet nog steeds regelmatig dat duvelke van mijn schouder duwen.  Maar stilaan begin ik te aanvaarden dat mijn route een enorme verrijking is. 

Ik leer nog constant uit mijn fouten en probeer geen ezel te zijn.  Dit doe ik door mij te focussen op wat ik wil bereiken.   Zaken die energierovend zijn, wil ik opsporen en elimineren.

Mijn blog draait rond andere vrouwen, lotgenoten.  En voilà: rond me, myself and I. 

HOE SPEEL IK HET KLAAR OM STEEDS WEER EEN BETERE VERSIE VAN MEZELF TE MAKEN.

Volg me mee!

Ik ben nogal into doelen stellen.  Begin 2017 zette ik een lijstje in mijn I-Phone met zaken die ik dat jaar zeker wilde realiseren.

Wat ik zeker wilde doen in 2017:

1.       Schilderen in de natuur met mijn dochter;

2.       Muziekles volgen;

3.       Dans/Yoga/Pilates;

4.       Shinynewshe verder uitbouwen;

5.       Letten op mijn uitstraling;

6.       Minder Facebook, 1x per week;

7.       Minder vlees eten, om de dag;

8.       Meer energie stoppen in mijn dochter/ familie/ vrienden/ muziek/ sport/ gezonde voeding;

9.       Lezen en leren over psychologie, emotionele intelligentie, lichaamstaal, communicatie, mensenkennis en coaching.

Wat kon ik afvinken???  Veel.  Ik was best wel content. 

Een extra hulpmiddel om je op je dromen vast te pinnen is een vision board.

Het is een collage met plaksels, foto’s, quotes, kribbels, etc. van de dingen die je wilt doen, hebben of zijn in je leven.  Je kan het maken voor één bepaald ding, voor een streefdoel met vastgelegde einddatum of iets wat je je hele leven wilt volhouden.  Je beslist zelf wat je erop zet of opplakt.

Je visualiseert jouw dromen en dat activeert je onderbewuste drang om ze werkelijk waar te maken.

Als je board klaar is, laat het pronken op een zichtbare plaats.  Ergens waar je dagelijks voorbij loopt.  De mijne hangt sinds vorige zomer langs mijn bed. 

Telkens wanneer ik mijn ogen ’s ochtends open, is dit een schop onder mijn kont om uit mijn bed te wippen en die dag te knallen.

Wel wil ik de mijne stijlvoller maken.  Ik toon je in één van mijn volgende posts hoe ik em ga pimpen!!

DREAM BIG!!

Tinneke 

Esere met Debora

Vorige zomer volgde ik een reeks van masterclasses over Vrouwelijk Leiderschap.  Later dat jaar kwamen we met enkele afgestudeerde madammen uit verschillende groepen samen. 

Toen ontmoette ik Debora voor de eerste keer.  Deze vurige dame met Italiaanse roots leek me net een wervelwind.  De energie spatte er van af!  Ze liet zonder twijfel sporen op me na.

Nu moet het lukken dat ze als alleenstaande mama door het leven ging.  Dit was voor mij dé aanleiding om haar levensmotto neer te pennen. 

Wat mij inspireerde was de peptalk die ze er bij ons probeerde in te drammen.  ‘Blijf volhouden en geef nooit op!’  Ze kon haast niet op haar stoel blijven zitten door de passie die door haar lijf raasde.

Ze vertelde me dat ‘springen’ niet in haar opvoeding zat.  Haar ouders gaven haar de raad om bij een vaste job te blijven om zo zekerheid te bewaren.  Maar haar persoonlijkheid trok aan haar om het tegenovergestelde te doen!  Niet te vlug panikeren en actie ondernemen!  Opportuniteiten zien!  En in jezelf geloven!

Ze beweerde dat overvloed steeds aanwezig is.  Volgens haar zijn er altijd mensen die je willen helpen en die voor je willen zorgen.  You never walk alone!

Met haar job als halftime zorgkundige zit ‘zorgen voor’ in haar bloed.  Ze doet dit met hart en ziel.  Maar wat ze meegeeft in haar eigen praktijk Esere (zijn), is van onschatbare waarde.

Ze wil andere dames leren om terug naar de kern te gaan.  Dit door opnieuw de verbinding te voelen met hun baarmoeder: daar waar de vrouwelijke essentie aanwezig is.  Om zo hun sensualiteit en seksualiteit te herontdekken.  Kortom om hun vrouwelijkheid  terug te vinden en te voelen.   Haar aanpak is persoonlijk en op maat.  Ze heeft een eigen relax- en massageruimte.

Ze bruist van de ideeën.   Zo wil ze een pakket aanbieden om vrouwen thuis coaching te geven zodat ze zich beter in hun lijf gaan voelen.  Ze wil ze zelfs mee de natuur in nemen zodat ze dichter tot zichzelf komen en verplicht worden om bewust tijd te nemen om stil te staan bij hun eigen ik.

Hier zijn nog waardevolle tips die Debora wil meegeven:

• Let op je voeding.
• Let op je ademhaling.
• Vind je rust in de chaos en vertrouw erop dat alles goed komt.
• Weet dat niks moet.  Leer om gewoon te zijn en zie wat er op je afkomt.
• Gun jezelf rust.
• Benoem alles.
• Spreek.
• Kom op voor jezelf.
• Kies voor jezelf.
• Laat issues achter je.
• Doorbreek je issues.
• Plaats je niet in een slachtofferrol.
• Durf.
• Doe.
• Onderneem actie.
• Werk doelgericht.
• Laat het negatieve stemmetje in je niet de baas spelen.
• Apprecieer waar je geraakt bent tot nu toe!

Ik merk bij mezelf dat ik deze tips meer en meer begin toe te passen naargelang ik ouder word.  Dus volgens mij maakt ze ons geen blaasjes wijs.  Een goede balans vinden tussen tijd voor jezelf maken en toch niet ter plaatse blijven trappelen, is een raad die ik iedereen kan meegeven.  

Dat Debora gastvrij is (ze ontving me met veel warmte en maakte een lekker Italiaans soepje voor me klaar) en haar ervaring zo graag wil delen, toont dat ze haar waarden in de praktijk omzet.  En het resultaat is er.  Mijn eerste indruk van haar was zoals donder bij heldere hemel.  Nu straalt ze rust uit!  Voor mij is ze een voorbeeld van waar een wil is, is een weg!  Go Debora, je geraakt er wel!

Sterke sisters

Welke opties heb jij als je er alleen voor komt te staan als single?  Al over nagedacht??  Ikzelf had het geluk (bij een ongeluk) dat ik, al was het onder grote spanning, bij mijn ex kon blijven wonen tot ik een nieuwe thuis gevonden had.  Maar bij Leen was dit niet zo.  Er was geen ruimte om hierover te discuteren.  Tussen het moment dat zij moedig aankondigde ‘Ik vind dat er iets moet veranderen’ en  hij drastisch mededeelde: ‘Dan moet jij je boeltje maar bij elkaar pakken’ zat er bitter weinig tijd.  Dus moest Leen sito presto een  noodoplossing vinden.

En zo kom ik met mijn straffe madam op de proppen.  Eigenares van een bescheiden huisje, doch met veel leven in de brouwerij omwille van puberende tieners, altijd-weg-man en drukke tijden.

Waarom valt ze binnen mijn normen van noemenswaardig persoon?  Omdat zij zonder boe of bah haar zus, inclusief hond, in haar huisje weltevree opnam.  Neen.  Er was niet veel plaats, die werd gecreëerd.  Neen.  Er was nooit een huisdier, die nam ze er zonder morren bij. 

Ik noem dat een heroïsche daad.  Je ganse hebben en houden, weliswaar tijdelijk, laten overhoop gooien.  Ik vind dat ferm.

Voor Cindy was dat geen enkele issue.  Ze vond het vanzelfsprekend dat je als familie onvoorwaardelijk voor elkaar zorgt.  Ik wéét dat ze een uitzondering is.  Ken jij zoveel mensen die zoiets doen?  Je kan wel ‘ns met een zwans zeggen dat je dit zou doen, maar het dan uiteindelijk waarmaken is iets anders. 

Cindy zei me al grappend dat ze het bekijkt  alsof ze een 3^de kind in huis heeft.  Het gebeurt af en toe dat zoon Rik en Leen gelijktijdig thuiskomen na een nachtje stappen en gezellig samen nababbelen en een snackje eten.  En dochter Julie maakt graag zo nu en dan gebruik van de uitgebreide garderobe van tante Leen. 

Privacy lijkt mij dan weer wel ver zoek in zulk een situatie.  Cindy linkt het onderwerp aan haar wie-wat-hoe vragen.  Die laat ze bewust achterwege.  Volgens haar onderdrukt ze haar bezorgdheid.  Of speelt verdoken nieuwsgierigheid een rol?

En toch is open zijn  een vereiste, weet Cindy te zeggen.  Ligt er iets op je lever, gooi het eruit.  De band tussen ieder familielid die al sterk was, anders overleef je dit niet, groeit.

Cindy weet gerust dat het voor Leen niet steeds gemakkelijk is.   Leen voelt zich verplicht om zelf continu rekening te houden met het gezin.  Ze vindt dat dit niet andersom hoeft te zijn.  Daarom houdt ze zich regelmatig afzijdig.

Je moet elkaar wat me-time gunnen.  Dat is een must!

Wat voor Cindy het allerbelangrijkste is, is dat Leen aangeeft veel gelukkiger te zijn.  Voor haar is dit geen heldendaad, voor haar is dit niks bijzonders. 

Je onderschat jezelf Cindy!