Mijn buurmeisje Nathalie

Als je een trouwe volger bent van mijn werk (klinkt alsof ik al jarenlang aan de top sta – I wish),  zie je Nathalie regelmatig opduiken.  Ze is zoals ze bij ons in Balen zeggen “een kei goei jonk”.  Ze is loyaal, zeer plichtsbewust en vooral enorm gedreven. 

Nathalie en ik, wij kennen elkaar al van in de pampertijd.  Op bijna 3-jarige leeftijd verhuisde mijn ma en pa en mijn kleine babybroertje van de boerenbuiten naar een iets bebouwdere kom versie.  Onze huizen stonden nét niet tegen elkaar.  Je kon er juist tussenlopen.  Onze ouders gingen regelmatig op visite bij elkaar.  Op een gegeven moment was het blijkbaar iets té veel.   Er volgde een tijd van noch beeld noch klank.  Gedaan met de onderonsjes…

Jaren later is het terug koek en ei tussen onze ouders.  Wat de aanleiding van de ruzie was?  Joost mag het weten. 

Mijn relatie met Nathalie is ook zo eentje dat af en toe op de achtergrond raakte.  Niet dat we ruzie hadden.  Het leven  leert ons dikwijls pas relatief laat wie belangrijk is en wie niet.  En zeker na een scheiding is het cliché van ‘dan leer je je echte vrienden pas kennen’ een understatement.  Moest ik dit van te voren geweten hebben, ik had de boel zeker ferm uitgedund!

Nadat mijn relatie passé was, nam Nathalie me geregeld mee naar feestjes.  Ze wilde niet dat ik thuis in mijn uppie zat te kniezen en te vereenzamen.  Ik mocht deel uit maken van haar ‘Afterwork messenger groepje’.  De meeste leden van het groepje waren singles, een mix van mannen en vrouwen.  Die verbondenheid voelde goed aan.  We waren soulmates.  Partners in crime.  Klaar om andere leden van soortgelijke groepjes te verleiden en te attaqueren.  Sinds die dag ben ik haar voor eeuwig dankbaar.  Want ik was vergeten hoe zalig het voelde om zot te doen op de dansvloer. 

Nathalie zelf had niet zo een vertrouwen meer in de liefde.  Na een paar pijnlijke relaties had ze een muurtje rondom zichzelf gebouwd.  Eentje waar de boze wolf (die van de 3 biggetjes) met zijn huffin’ and puffin’ zelfs niet doorgeraakte.  Wanneer ze nu en dan eens een nieuwe date had, zei ze me steeds: “Ik hou mijn verwachtingen laag, dan kan het alleen maar meevallen!”.

Wel, aan alle mannen die dit lezen.  Het is écht wel de moeite om die dikke muur neer te slaan.  Want er zit een crème van een vrouw achter die weet wat ze wil.

Na die shitperiode heeft ze zelf het heft in eigen handen genomen om haar toekomst roze te kleuren.  Als trotse vriendin kan ik met fierheid zeggen dat ze goed op weg is om te stralen.  Ze zei op 31-jarige leeftijd haar job als winkelbediende vaarwel en ging terug studeren als verpleegkundige.  Na een traject van 5 jaar behaalde ze haar diploma.  Haar job als verpleegster bij het Wit Gele Kruis vraagt veel energie van haar.  Maar het weegt niet op tegen de boost die ze er van krijgt.  Collega’s en patiënten kunnen blindelings op haar vertrouwen.

Als kers op de taart kocht ze eind vorig jaar haar eigen appartement.  Hoewel ik een tikje jaloers ben, gun ik het haar natuurlijk van harte.  Nu kan ze echt aan een thuis bouwen waar ze zich geborgen en vrij voelt.  En wie weet laat ze zich toch op een dag inpalmen door een knappe dokter à la McDreamy.  Ze verdient het!