Bumpy road!

Genoot jij deze week van de winterprik?  Het hele land stond in rep en roer en speculeerde over hoeveel sneeuw er juist ging vallen.  Zouden het Oostenrijkse taferelen worden?  Of maakten we ons, zoals meestal, onnodig druk over dat pelletje van een paar mm dik?

Het was het laatste dus… 

Verbaasd om te zien hoe sommige mensen bij het eerste vlokje paraat staan met hun sneeuwschep klaar om aan te vallen.  Grappig hoe de reacties zo uiteenlopend zijn.   De ene maakt zich uitermate druk en ziet er de leute niet van in.  De andere romantiseert over de winterse schoonheid. 

Ik hou wel van hoe het zicht en landschap zoveel anders overkomt met een laagje wit poeder erover.  Herinneringen aan mijn jeugd komen meteen naar boven: sleuren aan die slee en glijden in het geglooide bos recht tegenover ons huis.  Echte winterpret!

De klare lucht vol energie en het onaangeraakte witte tapijt, nodigen me uit om naar buiten te gaan om zo als eerste mijn voetstappen neer te zetten en ze te horen kraken. Terwijl mijn dochter een balletje van dat ijskoude spul achter mijn jas stopt, gieren we het uit van de fun.

Ik geniet er opnieuw van.  Lang vielen juist die kleine dingen in het leven me niet op.  Na wat me overkwam zag ik enkel de zwarte sneeuw in plaats van de witte.

Een zware renovatie van ons huis, tijdens deze verbouwing een postnatale depressie en na 2 jaar in het nieuwe huis gewoond te hebben een scheiding, kropen niet in mijn koude kleren…

Het leek alsof ik bedolven lag onder een dikke laag ijs!   Ik kreeg geen adem meer en was stijf bevroren.

Hoe geraakte ik hier weer uit?  Wel, dat heeft een hele tijd geduurd.  

Als ik erop terugkijk, heb ik mijn energie stilaan stap na stap opgebouwd.  De laatste jaren leken een waas.  Ik sleepte mezelf verder als een zombie.  Volledig uitgeput. 

Mezelf opnieuw leren kennen was het grootste punt.  Want ik wist niet meer wie die ‘ik’ was.  Wat waren mijn waarden, normen en passies?  Waar werd mijn hartje blij van?? 

Ik leerde om bewustere keuzes te maken. Mijn tijd te besteden aan zaken die ik belangrijk vond.

Ik koos om me te richten op de mensen die mij het meest aan mijn hart lagen en de anderen skipte ik gewoonweg.

Ik probeerde om mezelf niet te vergelijken met anderen.  Besefte dat wat mijn grootste bezit niet materialistisch was.

Ik oefende om opener te zijn.  Gevoelens tonen, laat zien dat je leeft.

Ik focuste me op de toekomst en trachtte het verleden los te laten.

Nog een belangrijke les was dat ik mijn uitdagingen aanpakte en niet meer uit de weg ging.

Kortom voelde ik hoe fijn het was om opnieuw te groeien in plaats van mezelf neer te halen!

Al deze dingen kwamen niet vanzelf en zijn nog steeds een voortdurend leerproces.  Het zijn blijvende werkpunten.

Dus besef dat jij en ik in het leven kronkels meemaken.  De weg die we afleggen is geen rechte lijn.

Leer er iets positiefs uit!

Tinneke